Column ''Inspiratie" juni 2012

Inspiratie

Alweer een mooi thema om woorden aan te geven, `Inspiratie´. Alhoewel je het met woorden tekort doet. Inspiratie moet je voelen. Beleven met heel je hart! Het is voeding.
Wat als wij deze voeding niet tot ons zouden kunnen nemen en deze tot uiting kunnen laten komen dan zou het leven minder kleurrijk zijn. Inspiratie zorgt voor creatie en creatie laat een uiting zien van blijdschap waardoor harmonie ontstaat die opgevolgd wordt door communicatie. Je creëert eigenlijk een cirkel met al deze mooie aspecten die stuk voor stuk elkaar opvolgen tot een eindresultaat welke met inspiratie begint. Inspiratie is de basis tot communicatie.

Maar waar komt inspiratie vandaan. Kun je inspiratie oproepen of wordt het onbewust aangereikt? Ik denk beide als ik er over nadenk. Je kunt je inspiratie oproepen maar aan de andere kant kan het net zo goed onbewust op je pad komen. Het is maar net welk moment eraan vooraf gaat en of je ervoor open staat om je inspiratie toe te laten om tot uiting te laten komen.

Ik vergelijk het voelen van inspiratie ook wel met het gevoel van verliefdheid. Het is juist dat moment waarin je even wordt aangeraakt door iets wat bijna bovennatuurlijk is. Een gelukzalig gevoel te hebben van iets wat niet vanzelfsprekend is. Het overkomt je. Je geraakt in een flow van euforie die je voor altijd vast zou willen houden. Zo heerlijk. Alsof je opgetild wordt door een magische energie.

Ik krijg regelmatig de vraag of het mij niet ontbreekt aan inspiratie gezien de hoeveelheid symbolen die ik in mijn leven heb getekend. Ik kan daar direct op antwoorden. Neen dus! Het heeft mij nog nooit ontbroken aan inspiratie. Ik ben eigenlijk niet eens bewust bezig met mijn inspiratie. Het is er blijkbaar altijd. Door een dergelijke vraag, of het mij wel eens aan inspiratie zou ontbreken, besef ik tevens dat het blijkbaar niet zo vanzelfsprekend is om in contact te staan met je inspiratie. Dus ik besloot daar eens dieper naar te gaan kijken – juist nu deze maand in het teken staat van Inspiratie – en te ontdekken wat inspiratie míj komt zeggen…

Op het moment dat ik mijn gedachten focus op het tekenen van een nieuw symbool dan word ik als het ware door een magneet naar mijn tekentafel getrokken. Het maakt niet uit waar ik ben óf wat ik doe. De gedachte alleen al is zo intens dat ik direct wil gaan zitten om te tekenen. De kracht die ik dan voel is heel sterk aanwezig en tegelijkertijd zó sereen. Alleen de gedachte al zou ik kunnen omschrijven als euforie.
Zodra ik de eerste verbindingen van het symbool op papier heb gezet dan vertoef ik in dat gelukzalige gevoel.Tijd is dan totaal niet aan de orde. Ook alles om mij heen lijkt er niet te zijn waardoor er gevoelsmatig een andere opening ontstaat. Uren kan ik in deze sfeer verblijven. Mijn inspiratie is dan volop in mij aanwezig waardoor ik eindeloos door zou kunnen gaan…Maar wat als je inspiratie er is en je kunt er geen gehoor aangeven. Ook daar kan ik over meepraten want die keerzijde ervaar ik net zo goed.

Drie maanden terug.
Blijkbaar was mijn inspiratie zodanig aanwezig de afgelopen jaren dat ik even een time-out moest inlassen voor mijn hand. Heel moeilijk te bevatten want daar is wel steeds die kleine magneet die mij het liefst in de richting wil sturen van mijn tekentafel en dan aangespoord wordt door mijn inspiratie want die reageert daar dírect op. Maar gelukkig heb ik een knop om kunnen zetten waardoor ik mijn aandacht nu ook aan andere dingen kan geven. Het schrijven van de column bijvoorbeeld. Ook hierin ontdek ik mijn inspiratie. Ik vind het erg leuk om te schrijven en daarbij zie ik het als een prachtige aanvulling in mijn tekenloze periode!
Zoals je in mijn vorige column hebt kunnen lezen was ik begonnen met het leggen van mijn eigen kaarten en niet geheel zonder resultaat. De kaarten lieten mij duidelijk weten dat bij elke vraag die ik stelde, ik het juiste antwoord kreeg.

Maar toch bleef ik een onbevredigend gevoel houden. Ik wilde meer weten dus ik ging de communicatie verder met mijzelf aan máár dit keer zonder mijn kaarten erbij te pakken. Ik wilde een antwoord vanuit mijn hart!
Vragen als “waarom heb ik zo sterk de behoefte om te tekenen”. “Waar komt deze kracht vandaan die blijkbaar sterker is dan ik”! “Wat komt mij dit zeggen dat ik daar nu geen gehoor aan kan geven”? Op dat moment ging de telefoon, Annelies, mijn zus, en zij kwam met het volgende…

“Joke, ga naar de bloemist en koop twee plantjes lavendel”. “Twee plantjes lavendel” zei ik, “waarom”? “Met deze twee plantjes kun je een test doen voor jezelf en de symbolen. Je legt onder één van de twee plantjes het symbool Lavendel en je houdt de komende weken in de gaten of er verschil te zien is tussen beide”. Waarschijnlijk had zij het resultaat al voor ogen want zij was stellig overtuigd. Alhoewel ik weet dat therapeuten succesvol met de symbolen werken was ik toch enigszins sceptisch of de uitkomst van een dergelijke test ook zichtbaar zou kunnen zijn. Dit werd mijn tweede actie in mijn tekenloze periode. Na de kaartlegging zou ik nu twee lavendelplantjes aan gaan schaffen om ook daar een bevestiging uit te halen. Dus, zo gezegd zo gedaan!

De twee plantjes staan inmiddels 6 weken keurig naast elkaar op mijn vriendinnentafel tussen alle mooie buitengeschenkjes die ik in de loop der jaren van mijn vriendinnen heb ontvangen. De twee witte bloempotjes omhullen de twee plantjes en hebben beide dezelfde aandacht van mij gekregen. Ik moet zeggen dat ik na twee weken enig verschil kreeg te zien. Ik gaf ze water en liet de plantjes weer voor wat ze waren. Twee weken later was mijn zus een weekend bij mij op bezoek. Ik was op dat moment hélemaal de plantjes vergeten. Maar tegen het eind van het weekend, vlak voor haar vertrek werd ik er gelukkig nog aan herinnerd. Toen ik haar de beide plantjes liet zien trok het niet alleen mijn verbazing maar ook die van mijn zus. Het plantje met het kaartje eronder was groter dan het plantje ernaast. Ook de kleur was levendiger en de blaadjes zichtbaar voller. “Zie je wel Joke, dat is wat ik bedoel”! Mijn tekenloze periode wordt dan ineens zomaar omgezet in een ontdekkingsreis naar andere dingen die, zoals ik nu ervaar, net zo belangrijk zijn om aandacht aan te geven. Een nieuwe vorm van inspiratie? Inmiddels heb ik ook een symboolkaartje onder het andere plantje gelegd zodat ook zij in haar kracht mag komen.

Wat inspiratie verder betreft? Ik had je heel graag op mijn manier willen inspireren deze maand door mij te kunnen zien tekenen op Youtube. Waarin je mij een symbool kunt zien tekenen dat voor iedereen te downloaden is om daar zelf kleur aan te geven. Je te laten voelen hoe heerlijk het is om in die sfeer te zijn. Je mee te nemen in mijn wereld van euforie. Ware het niet dat mijn hand het nog steeds niet toelaat. Maar, deze vorm van inspiratie staat hoog genoteerd op mijn lijstje! Ik hoop dit met jou te kunnen delen in een later stadium...

Ik wens je een heerlijke maand toe met vólop inspiratie.
Liefs Joke

Column ''Vreugde" mei 2012

Vreugde

Het zag er even naar uit dat er geen column zou komen voor de maand mei. Een fikse ontsteking in mijn hand en arm zou daar de oorzaak van zijn.
Ik liep al geruime tijd met pijnklachten aan mijn hand maar ik bleef in de veronderstelling dat dit wel over zou gaan. Maar toen ik eenmaal mijn vingers niet meer los van elkaar kreeg na het tekenen, besloot ik toch maar even naar de huisarts te gaan. En jawel, een ontsteking. Overbelasting.

“Rust houden, Joke”, zei mijn huisarts, “ Voorlopig niet tekenen én schrijven” en daar moest ik het mee doen! In eerste instantie schrok ik van zijn woorden, want ja, dát wilde ik niet horen, maar wist tegelijkertijd wel dat het niet anders kon en mij daarbij neer moest leggen. “Voorlopig niet tekenen” dacht ik nog… ik kon mij daar totaal niets bij voorstellen!

De fysieke rust welke ik zo vriendelijk kreeg voorgeschreven en trachtte in acht te nemen, veranderde in onrust. Mijn hoofd en mijn lichaam waren het duidelijk niet eens met elkaar! Ik kwam in duel met mijzelf waardoor ik besefte dat ik niet in balans was dus besloot hier eens anders naar te gaan kijken, want wát kwam mij dit zeggen! En tenslotte had ik nu alle tijd daarvoor!

Ik zonderde mij af in mijn tekenhuisje, ging zitten, sloot mijn ogen, en probeerde het denken uit mijn hoofd te halen. De dingen die ik normaal gesproken tot uitvoer had willen brengen een plaats te geven, en deze om te zetten naar rust. Dat was lastig. Het éven niet kunnen tekenen was het probleem niet zozeer. Dit had ik al geaccepteerd vanwege de pijn. Maar er was meer wat mijn aandacht vroeg op dat moment.

Allerlei ‘doe’ dingen gingen door mijn hoofd waarvan ook de maandelijkse column. Deze zou ik dan ook niet kunnen schrijven, dacht ik nog.

Ik besloot te gaan kijken welk symbool er in de column zou komen voor de maand mei zodat ik vast de verbinding er mee kon leggen. Met de ingegeven steekwoorden zou ik dan een basis neer kunnen zetten om er vervolgens in een later stadium een echte column van te maken. Ik pakte mijn draaiboek en wat zag ik? “Vreugde”…..

Nou was ik al enigszins ontstemd maar dit bevestigde nog maar eens te meer hoe vreugdeloos ik mij voelde! In het kort gezegd kwam het erop neer dat de dualiteit nog volop in mij aanwezig was.

In mijn denken had ik het moeilijk want mijn hand welke ik zo graag het werk wilde laten doen reageerde niet op de seintjes vanuit mijn hoofd. Enigszins teleurgesteld zocht ik een andere invalshoek. Wat kon ik nú doen. Ik nestelde mij op de bank en pakte een boek. Omdat ik van nature geen lezer ben en daardoor ook geen boek voorhanden heb, had mijn dochter er drie voor mij achtergelaten in de hoop dat er één bij zou zijn die mijn aandacht wel zou vragen. Na een poging om te lezen, wat overigens niet aansloeg door mijn gemoedsgesteldheid, legde ik het boek neer en besloot wat anders te gaan doen. Maar ja, wat….

Op dat moment kreeg ik een verhelderend beeld voor ogen. Ik pakte mijn kaarten en besloot vanuit mijn visie eens contact te leggen met de symbolen. Ik teken ze dan wel al mijn hele leven maar er echt contact mee leggen ná het tekenen zoals is bedoeld, is in die zin niet eerder bij mij opgekomen. Misschien was dit wel hét moment om dat eindelijk eens te gaan doen! Dan zou deze ontsteking in mijn hand misschien nog wel eens iets positiefs kunnen brengen.

Ik haalde de kaarten uit de doosjes en het eerste wat mij opviel was de hoeveelheid symbolen. “Wat heb ik veel getekend in de afgelopen jaren” dacht ik, “ Niet zo gek dat mijn hand protesteert”!

Ik pakte bewust de kaart “Hand” uit de serie Geometrische Codes van het Fysieke Lichaam. Deze kaart zou centraal komen te staan in mijn kaartlegging. Ik legde de overige kaarten weg en zou met de kaarten uit de serie Intenties mijn legging vervolgen. Eens zien wat ik hieruit op kon halen. Zou het mij iets komen zeggen, waar ik naar kon luisteren? Dít werd mijn eerste vraag…

Ik schudde de stapel kaarten van de Intenties en liet mijn hand over de kaarten gaan en pakte intuïtief een kaart. “Balans”. “Oké” dacht ik…dit klopt wel! Het was al duidelijk dat ik uit balans was en nu ben ik zeker overtuigd! Maar, nu wil ik weten waaróm ik uit balans ben. Ik besloot een tweede kaart te trekken. Weer liet ik mijn hand over de kaarten gaan en pakte een tweede kaart. “Passie”. Dit was ook niet zo moeilijk! Met mijn logisch denken betrok ik deze kaart op het feit dat ik te lang was doorgegaan met mijn passie dus kon ik mijzelf ook hier duídelijk in vinden!

Maar omdat ik voor mijn gevoel het overzicht nog niet compleet voor ogen had besloot ik nog maar een kaart te trekken. Waarschijnlijk was het nog mijn ongenoegen die mij dit deed besluiten maar tenslotte liep het qua volgorde best wel goed, dus waarom niet nog een kaart! En daarbij zou er met een vervolgkaart nóg meer duidelijkheid ontstaan.

Ik besloot om mijn kaarten dit keer opnieuw te schudden en spreidde ze wederom uit. Ik hoopte zó op een verlossend antwoord dus nam er mijn tijd voor om mijn vraag zo goed en duidelijk mogelijk te formuleren.  Het liet mij weten dat ik niet één kaart op deze vraag mocht trekken maar zelfs twee.

Met dit blije gevoel liet ik mijn ogen over de serie kaarten gaan en pakte twee kaarten die ik openlegde in de volgorde zoals ik deze had opgepakt.

Loslaten en Vreugde. “Nou ja” dacht ik, “Dit is sterk!”

 ‘Loslaten’ was mij wel duidelijk. Blijkbaar nu even geen potloden meer in de hand nemen. Maar eerst balans laten ontstaan in mijn lichaam en geest zodat ik daarna weer volledig mijn passie kan oppakken.
Zoiets dergelijks gaf ik er aan in mijn eigen woorden. Maar wat kwam de kaart ‘Vreugde’ mij nou zeggen…! Ik had eerder zoiets van: “Hoe lang gaat dit duren”! “Heb ik daar toevallig ook een kaart van”, dacht ik nog? Neen dus!

Ik dacht direct aan Bewustzijn, Genezing en Stilte. Maar ook aan Respect en Onvoorwaardelijk. Aan al deze mooie intenties wordt toch ook geen tijd verbonden? Accepteren dus…?! Hoewel deze kaart wél in de set zit had ik die uiteindelijk niét getrokken! Blijkbaar was dat niet nodig in deze legging omdat ik het antwoord ná het trekken van de voorafgaande kaarten vanuit mijzelf zou kunnen weten.

Het kwam er dus op neer dat ik deze periode moest accepteren en dan voornamelijk aandacht gaan geven aan, en luisteren naar mijn hand. Zo gedacht en…zo gedaan!

Inmiddels ben ik een aantal weken verder en ik kan zeggen dat mijn middagje kaartleggen met mijn eigen kaarten mij heeft doen inzien hoe mooi dit op je in kan werken.

Bewust met jezelf in contact komen door eenvoudigweg een aantal kaarten te leggen om opening te vinden in jezelf. Kaarten die je inzicht geven. Die je helpen bij tegenslagen, ongenoegen, ergens tegenaan lopen, het niet voelen van stroming. Noem nog maar een aantal voorbeelden, om inzicht te krijgen, waardoor je aangespoord wordt om er anders naar te gaan kijken.

Wat ‘Vreugde’ betreft, mijn laatste kaart op rij, daar is ook antwoord op gekomen. Zo je ziet is er een column, waarvan ik eerst niet dacht of ik deze wel zou kunnen schrijven. De pijn in mijn hand is nog niet weg maar wel een stuk draaglijker geworden.

Misschien trok ik dan wel niet die éne kaart die mij ertoe aan zou zette om alles even los te laten. Waardoor ik balans zou kunnen vinden tussen mijn lichaam en mijn geest. Om vervolgens mijn passie weer op te kunnen pakken. Het was blijkbaar van belang dat ik de kaarten pakte om mij tot dít inzicht te laten komen

Want juist die ene kaart die ik niet getrokken had, kon ik ná deze legging in mijzelf oproepen. Accepteren! Door te accepteren dat ik even stil werd gezet in mijn werk, ben ik in gaan zien hoe belangrijk mijn hand is, omdat ik weet dat deze altijd in dienst staat van mijn hoofd, dus ook van mijn passie…

Misschien als je deze column hebt gelezen kun je je afvragen of dit past bij het symbool ‘Vreugde’. En voor mijn trouwe lezers die weten dat ik graag vanuit andere sferen schrijf zal deze column ook geheel anders overkomen dan ze van mij gewend zijn. Toch was het blijkbaar nodig om ook dít vanuit mijzelf te schrijven. Mijn ongenoegen uiten en dan voornamelijk aan mijzelf waardoor ik deze zoektocht aanging mét mijzelf.

Ik hoop voor de volgende column waar het symbool Inspiratie haar intrede doet, dat ook mijn inspiratie weer vólop in mij aanwezig is…

Als dat geen vreugde is!

Liefs, Joke

 

Column ''Dromen'' januari 2012

Dromen…

Dromen zijn belangrijk en komen áltijd iets zeggen. Misschien, als je mijn column hebt gelezen, herken je bij jezelf een droom of visioen die je in het verleden voor ogen hebt gehad maar er niet eerder achter bent gekomen, of aandacht aan hebt gegeven, wat dit jou kwam zeggen.
Wellicht  is het nu de tijd om daar wél aandacht aan te geven en te zien wat jouw droom jou komt zeggen…
Om je droom voor ogen te krijgen en te duiden, maak je dan eerst los van je dagelijkse bezigheid. Je zou bijvoorbeeld contact kunnen maken met het symbool en deze op je in laten werken. Of je leest de bijbehorende tekst. Er kan een directe verbinding ontstaan waardoor je in no-time in een andere beleving bent aangekomen. Maar dat kan ook in een later stadium zijn dat misschien vooraf gaat aan iets wat spontaan op je weg komt. Ik wil hier alleen mee zeggen dat alles is gekoppeld aan het juiste moment. Mocht je notities willen maken van hetgeen je doorkrijgt of ervaart, in de kalender is daar ruimte voor.

Collectieve bekrachtiging

Elke laatste negen dagen van de maand ontsteek ik de Intentiekaars die bij het symbool hoort van die maand. Voor deze maand is dat “Dromen” en het begint op zondag 22 januari. In deze negen dagen ga ik kleur geven aan mijn droom… Wil je graag meedoen aan deze collectieve bekrachtiging dan nodig ik je van harte uit om met elkaar een inspirerende reis te creëren! De Intentiekalender is tijdloos dus je kunt instappen wanneer het jouw tijd is om mee te reizen…
Mocht je jouw ervaring willen delen met mij én met anderen dan kun je via blogger reageren. 
_____________________________________________________________________________________________

Column Dromen

Mijn inspirerende reis kent wegen, gebieden én sferen.
Als ik mijn dromen zou omschrijven dan zou het een dik boek worden. Ik heb het dan niet over mijn nachtelijke dromen maar over mijn dagdromen. Omdat ik mij niet altijd kan en wil verbinden met de realiteit van het dagelijkse leven, onttrek ik mij even uit dat ritme en waan mijzelf gemakkelijk in een andere sfeer. Mijn dagdromen zijn belangrijk en komen mij altijd iets zeggen. Het is net of ik mijn dagdroom al eerder heb meegemaakt of dat ik deze nog mag gaan ervaren. Ik creëer in die fictieve wereld mijn eigen werkelijkheid. Even weg van hier om daar te zijn waar het voor mij dan iets prettiger voelt of vertrouwder.
Eén van mijn dagdromen wil ik graag met je delen.

Dagdroom

Een grote tafel met verschillende stoelen daar omheen en een opvallend groot en oud uitziend kookfornuis staan centraal in deze dagdroom. Ook het huisje krijg ik te zien en het gebied daar omheen. Een glooiende groene weide waar de meest gezonde schapen en geitjes genieten van het groene gras; onder aan de weide een klein wit kerkje welke omringd wordt door schattige, kleine, eveneens witte huisjes. Je zou kunnen zeggen: ‘ja…, wie wil dat beeld niét zien’, maar dat beeld staat op mijn netvlies en gaat er gelukkig niet van af. Het is er…en het komt mij duidelijk iets vertellen.

Het beeld wat ik krijg doet mij sterk aan Frankrijk denken. Ik weet bijna zeker dat ik daar ooit gewoond heb. Ooit in een ver verleden waar ik graag in de keuken was om de grote tafel te dekken voor een ieder die een plaats had op één van de stoelen. ‘Een groot gezin blijkbaar’ én in harmonie, want zo voelt het. Echter, tot nu toe heb ik nooit mensen in dat beeld gezien, alleen de dieren die grazen op de glooiende weide…

Ik woon aan de grens met België en daar is iedere week wel een rommelmarkt waar je lekker kunt snuffelen. Omdat mijn kinderen en ik het erg leuk vinden om te snuffelen, bezoeken wij regelmatig een rommelmarkt hier in de buurt. Wij hebben alle drie gemeen dat we van oude spulletjes houden. Dat varieert van schilderijen in oude lijsten tot snuisterijtjes toe.
Nu ik hier over schrijf kom ik erachter dat ík altijd thuis kom met serviesgoed. Linnen tafelkleden, linnen servetten. Mooi uitgewerkte koffie - of theepotten met bijpassende suikerpotjes en melkkannetjes en het liefst mooie kristallen glazen die ook nog eens voorzien zijn van kleur. Afijn, alles wat in het teken staat van een mooi gedekte tafel. Zelfs de kroonluchter ontbrak niet om de sfeer nog maar eens te benadrukken. Het is wel duidelijk dat mijn dagdroom en de sfeer van Frankrijk onbewust invloed op mij hebben.

Visioen

Maar ik kies niet altijd bewust voor mijn dagdromen. Soms kan er iets in mij ontstaan, wat mij ook iets komt zeggen. In dit geval spreek ik niet echt van een dagdroom, maar er gebeurt wel dégelijk iets! Heel direct en uit het niets waardoor ik spontaan beland in een andere tijdsbeleving. Dit is mij al vaker overkomen en het gebeurt nog regelmatig. Toen ik dit voor het eerst meemaakte wist ik totaal niet wat mij overkwam.

Ik kan mij nog heel goed herinneren; het was de dag dat ik het ‘jawoord’ had gegeven aan de drukkerij waar mijn éérste boek zou worden gedrukt. Op weg naar huis verdwaalde ik spontaan en belandde in een vreemde stad. Ik dacht: “Waar zit ik nou, hier moet ik helemaal niet zijn”. Ik hervatte mijn koers en reed naar huis! Eenmaal thuis gekomen voelde ik mijn maag draaien en besloot even te gaan liggen. Ik werd direct verbonden met iets. Dit was zeker geen dagdroom, maar meer een visioen. Op dat moment wist ik totaal niet wat mij overkwam. Maar dat ik de situatie die ik voor ogen zag niet fijn vond, dat was duidelijk. Ik belde Annelies, mijn zus, en vroeg haar naar mij toe te komen, ik was lichtelijk in paniek en huilde. Destijds woonden Annelies en ik heel dicht bij elkaar waardoor zij binnen vijf minuten bij mij was. Zij trof duidelijk een hoopje ellende aan toen zij bij mij kwam. Ik probeerde haar over te brengen wat ik voor ogen had gekregen. Het werden allemaal losse spinsels waar geen touw aan vast te knopen was. Ik ging staan en beeldde uit hoe ik mij in die voorstelling voelde.

Al staand kromp ik ineen en gaf uiting aan wat ik voelde. Rondom mij heen stonden mensen maar tevens weer ver bij mij vandaan. Ik wilde mijn lichaam beschermen. Mijn handen verplaatsten zich telkens van mijn geslachtsdeel naar mijn hoofd en ik maakte mijn lichaam kleiner door mijzelf meer en meer in elkaar te verstrengelen. De tranen liepen over mijn gezicht, ik was duidelijk diep geraakt door hetgeen ik voor ogen zag…

Dat ik in een vreemde stad beland was, werd mijn eerste aanwijzing. In deze voor mij onbekende stad bleek de man te wonen die bij de drukkerij werkte waar mijn boeken zouden worden gedrukt en hij zou mij begeleiden gedurende het drukproces.

Vanaf dat moment werd ik geleidelijk aan steeds meer in een richting geduwd om mij te laten zien welk visioen zich in mij had afgespeeld. Er ontstond namelijk een onbeschrijflijke angst in mij. Dit was mijn tweede aanwijzing. De schrik om mijn boek uit te geven greep mij als angst bij de keel. Want ineens besefte ik dat ik iets de wereld in zou gaan brengen. Iets verspreiden. Iets onder ogen zou laten komen bij mensen die ik niet kende…! Mijn schrikreactie was zo hevig dat ik spontaan het drukken van mijn boek wilde stoppen. Wat moest ik doen…! Terug kon ik niet meer want de éérste druk van mijn boek was een vaststaand feit. Ik kon niets anders doen dan het ‘los te laten’ en mij richten op het positieve beeld welke al negen maanden in mij leefde.

Maar wat kwam dit zeggen…!?

Enige jaren later en twee verhuizingen verder kwam het antwoord. Nu was er geen aanwijzing die er aan vooraf ging. Het kwam voort uit mijzelf. Ik was in een fase van mijn leven beland waarin ik voor het eerst helemaal alleen woonde. Niet in het gezin waar ik ben opgegroeid, geen man, en zelfs zonder mijn kinderen. Hierdoor ontstond een opening om eens beter kennis te gaan maken met mijzelf. Ik genoot…
Op een prachtig stukje grond stonden mijn caravan, waar ik in woonde en het naastgelegen atelier waar ik heerlijk kon tekenen én schrijven. De innerlijke rust gaf mij duidelijk de ruimte om meer uit mijzelf te halen. Je moet weten dat mijn caravan in mijn beleving altijd mijn kasteel is geweest.
Als ik bezoek kreeg dan hoorde ik wel eens de vraag of de ruimte niet te klein voor mij zou zijn. De muren zouden namelijk op hen afkomen. Waarop ik antwoordde: “Ik zie geen muren, ik kijk daar dwars doorheen”.  Mijn ervaring was juist dat mijn wereld alleen maar groter werd. En vanuit die beleving ontstonden antwoorden op vragen die ik misschien wel nooit bewust heb gesteld. Zo ook kreeg ik het antwoord op het visioen, de beelden die ik ooit voor ogen kreeg toen mijn eerste boek werd gedrukt. Op dat moment dat mijn boek werd gedrukt werd ik vier eeuwen teruggebracht. Zomaar, en vanuit het niets…

Dat ik mijn lichaam wilde beschermen kwam, omdat ik naakt was. Dat ik mijn hoofd wilde bedekken kwam, omdat mijn hoofd kaal was. Dat mijn lichaam ineen kromp kwam niet alleen voort uit schaamte maar ook zeker door de pijn. En de vele mensen die ik had gezien, op een afstand rond mij heen, waren diegenen die naar mij keken.

Nu begrijp ik waarom er angst in mij was toen mijn eerste boek werd gedrukt. Angst om aangevallen te worden, niet begrepen te worden of zelfs veroordeeld te worden.
Ik kreeg het antwoord na jaren. In mijn vertrouwde omgeving, waarin rust en ruimte mij inzicht hebben gebracht. Het liet mij weten dat ik op dat moment op een brandstapel stond.

Eén keer per week rijd ik met de auto door het ‘Loveren’. Een heel mooi stukje natuur met de sfeer van een eeuwenoud gebied, in Baarle-Nassau, richting Ullicoten. Telkens als ik daar doorheen rijd heb ik steeds die beleving dat ik weer vier eeuwen terug leef. Maar nu zit ik op een paardenkar, getrokken door een prachtig paard welke mij brengt naar een nieuwe bestemming…

Liefs, Joke

Column ''Contact" december 2011

Welkom bij mijn eerste column

Contact...

Voor deze eerste column heb ik bewust gekozen voor het symbool Contact. Contact tussen jou en mij. Vanuit contact wil ik je graag meenemen op een inspirerende reis door het jaar 2012.

De reis begint in januari. Elke daaropvolgende maand zal de column telkens in het teken staan van een nieuwe intentie die ik graag met jou wil delen.

Voor de eerstkomende 12 maanden heb ik 12 intentiesymbolen geselecteerd die centraal staan in deze inspirerende reis. Mocht je willen reageren op mijn column, ook daar staat ‘Contact’ voor.

Waarom een column
Tijdens het tekenen van de symbolen en dan met name wanneer ik kleur geef aan de vorm, is daar steeds die stem, “je wilt schrijven hè, Joke”. Maar zodra ik mijn kleurpotloden weg legde en mijn aandacht richtte op andere dingen dan verdween die stem naar de achtergrond. Naar de achtergrond zeg ik erbij, want echt weg was die stem nooit. Dan kwamen wel die gedachten, zo van “waar moet ik over schrijven”, “waar moet ik beginnen” of, “heb ik wel iets te vertellen”, en daarbij is er, en wordt er al zoveel geschreven! Overladen wordt je met tekst en zal ik daar dan ook nog een bijdrage aan moeten leveren? “Ik teken symbolen en dat is op zichzelf al een taal”. Al dit soort dergelijke vragen bleven maar in mijn hoofd dolen totdat ik ging luisteren naar die stem in mijn hoofd. Blijkbaar was een antwoord op die vragen nodig.
Het viel mij op dat ik in bijna elke zin waarmee ik het antwoord gaf op mijn eigen vraag, het woord “moeten” tegen kwam. Ik besloot daar eens anders naar te gaan kijken.

Al snel kwam ik tot de conclusie dat dit een reactie was blijkbaar uit angst.
Angst om meer van mijzelf te tonen. Ik ben toen anders naar mijn angst gaan kijken en dacht, ‘ik ga dit doen’! Dus toch een column? Alweer een vraag…!
Weer kwam die twijfel en gaf ik voorrang aan mijn denken, maar op één of andere manier was er geen veroordeling meer in mijn denken, waardoor ik als vanzelf overschakelde naar een gevoeliger stuk in mij. Het werd zachter. Alsof ik luisterde naar iets wat mij het antwoord kwam brengen. Mijn vraag liet mij weten dat het antwoord er al is. Ik hoefde alleen maar te luisteren.

Op zoek naar het volgende antwoord op een nieuwe vraag, in de hoop daar ook antwoord op te krijgen, vroeg ik mij af of je ook woorden kunt geven aan gevoel. Ik wil graag schrijven vanuit mijn gevoel. Net zoals ik mijn symbolen teken zou ik ook zo willen schrijven, puur en zonder invloed van kennis.
Maar hoe ga ik woorden geven aan gevoel, hoe kan ik dit overbrengen zodat het gevoelsmatig kan worden ontvangen?  
Maar mijn innerlijke stem bleef: “wanneer ga je schrijven? 
- Ik liet het even los, voor zover ik dat kon -.
Ik had mijzelf voorgenomen wat rust in te plannen. De maanden daarvoor heb ik mijn tijd voornamelijk besteed aan het tekenen van nieuwe symbolen. Het tweede deel van de codes. Daarbij was op 1 oktober de therapeutendag die elk jaar in het teken staat van het testen van de symbolen. Dus ik besloot de maand november wat rust te nemen. Even alles los te laten… Ja, dat is dan in woorden gemakkelijk gezegd, en het komt ook gemakkelijk op papier, maar de  werkelijkheid was anders.
Niets vermoedend was ik wat aan het schrijven en daar ontstond een inspirerende reis door het jaar 2012. Een reis waarin een ieder zich zou kunnen vinden…
Het bekende stemmetje dat al jaren op mij insprak dat ik zou gaan schrijven, had voorzichtig resultaat geboekt. Te beginnen bij een column! Ik ben er blij mee.
Het antwoord op mijn vraag was er en tevens ging mijn lang gekoesterde wens in vervulling. Alsof de zon de sneeuw een beetje deed vervagen...

Het voorgaande is om aan te geven waarom ik deze column ben begonnen en waarom ik deze geopend heb met ‘Contact’. Contact tussen jou en mij om samen meer te gaan luisteren naar ons hart.
Vanaf januari tot en met december 2012 wil ik met jou die reis beleven…

Liefs, Joke