2013 in licht en liefde... Een engel die je inzicht geeft

Column ''Meditatie'' december 2012

                                                  Meditatie

Een reis van 12 maanden die begon in december 2011 met Contact en eindigt in december 2012 met Meditatie. Het contact tussen jou en mij waarin wij met elkaar en ook weer los van elkaar in ons zelf konden reizen gedurende 12 maanden. Elke maand een intentie die je even aanraakt én meeneemt op een bijzondere reis in jezelf…

Op het moment van dit schrijven dacht ik: alweer een jaar geleden! Wát gaat de tijd snel.

Ik kan mij nog zo goed herinneren dat ik de nieuwsbrief wilde versturen met de aankondiging dat er vanaf januari 2012 een maandelijkse column zou komen en dát gedurende 12 maanden. Met enigszins een onzeker gevoel over hetgeen ik uitsprak, om dat ook daadwerkelijk na te komen, won mijn spontaniteit het van de onzekerheid en drukte ik op de knop “versturen”! “Zo”…dacht ik, “die is weg en breng er nu maar eens verandering in”!

Ik moet je zeggen dat ik blij ben dat mijn spontaniteit het heeft gewonnen van mijn onzekerheid. Het schrijven van een column waarin 12 prachtige intenties aan bod zijn gekomen was niet alleen een overwinning maar tevens een ontdekkingsreis in mijzelf…

De regendruppels die zachtjes op de serre vallen zijn getuige van het moment dat ik mijn column schrijf. De ruimte waar ik in werk is sfeervol en voelt warm aan. En terwijl ik de sfeer in mij opneem, kijk ik naar Lodewijk, mijn kleine hondje, die heerlijk in zijn mandje ligt te slapen. Ik voel me rijk ….

Ik kijk naar buiten en mijn ogen dwalen af van hetgeen er daadwerkelijk is te zien en laat daarbij alle intenties die mij naar Meditatie hebben gebracht nog eens de revue passeren. Zij waren er om mij een jaar lang te vergezellen waardoor ik vanuit mijn oprechte gevoel een column kon schrijven.

“Wat een mooie afsluiting” dacht ik, als ik al deze mooie intenties in één column zou kunnen laten samenvloeien”…en ik sloot mijn ogen…

 Meditatie:

“Ik ben jou Droom”, - hoor ik mijn innerlijke stem zeggen - “Ik wil je meenemen om een reis te maken in je eigen wereld waarin je opnieuw kennismaakt met jezelf en op ontdekking gaat naar de dingen die voor jou belangrijk zijn. Alles ligt daarin voorhanden in dat wat jij verkiest tot uitvoer te brengen en om daadwerkelijk neer te kunnen zetten. En weet…je kent geen beperking”.

Mijn innerlijke stem maakt plaats voor de stilte…De wereld te aanschouwen vanuit mijn gesloten ogen ervaar ik als een heerlijk gevoel van rust. Ik dein mee op mijn ademhaling en ik merk dat wanneer ik uitadem ik nóg meer rust ervaar. En juist op dat moment sta ik in contact met...mijzelf…ik, en mijn andere ik!

“Hetgeen je nu ervaart is het contact met een bijzondere vorm van Liefde. Onvoorwaardelijke Liefde. Zij benadert jou heel voorzichtig omdat ze weet dat zij groter is dan jij. Bij het voelen van onvoorwaardelijke Liefde wordt je aantrekkingskracht naar haar alleen maar sterker en sterker. Omdat je haar herkent…En hoe meer jullie elkaar naderen hoe groter de invloed wordt. Je laat haar toe, onbewust… 

De aantrekkingskracht word inderdaad sterker maar ik blijf in mijn afstemming… Zij was het, die mij leerde voelen. En ik was het die net zo groot was als zij. Ooit waren wij één en maakten de afspraak elkaar nooit uit het hart te verliezen…Ik weet nu weer waarom wij samen één waren en ik weet ook weer dat ik haar mee zou nemen op al mijn reizen die ik zou gaan maken. Samen zouden wij onvoorwaardelijke Liefde uitstralen en brengen aan een ieder die ons pad zou kruisen. Oh…wat ben ik blij dat ik je weer voel…

Mijn innerlijke stem spreekt oprecht tegen mij en laat mij weten dat met dit gevoel het vervolgen van mijn pad alleen maar mooier wordt, en ik beland in een eindeloze Ruimte.

Het is open en grenzeloos, en tegelijk geeft het mij een warm en vertrouwd gevoel.  “Waar ben ik?” vraag ik mij af, “wat is het wat mij zo omarmt?” “Waar ben ik?” Wat geeft mij dit heerlijke gevoel van warmte en vertrouwdheid?” En daar was weer mijn innerlijke stem…

“Ik zie dat je onder de indruk bent van je eigen ruimte. Een ruimte die van jou is. Een ruimte waarin jij zijn mag zoals jij verkiest te zijn. Jouw ruimte, om onbeperkt jezelf te zijn. Hoe voelt dit!”

Bijna als vanzelfsprekend draai ik mij om in mijn klaarblijkelijk eigen ruimte. En terwijl mijn ogen de ruimte volgen ontstaat een pallet aan kleuren om mij heen. Door mijn draaiende beweging in deze rijkdom aan kleuren lijkt de stem als een echo op mij in te werken, maar ik hoor haar wel…

“En…elke kleur heeft jou iets te vertellen, luister maar…”

Door de kleuren die zich om mij heen blijven manifesteren ontwaak ik in mijn Innerlijke Kind. Zij die van nature zonder enige invloed van buitenaf altijd is wie zij is staat oog in oog met mij in deze kleurrijke ruimte. Ik kijk haar aan. Haar ogen die duidelijk op mij gericht zijn, laten mijn ogen stralen en haar glimlach maakt mij blij. En terwijl zij ziet hoe ik op haar reageer pakt zij mijn hand en neemt me mee om samen met haar naar elke kleur te luisteren. Mijn Innerlijke Kind… wat mooi dat ik in jouw ogen mocht kijken. Wat fijn dat jouw blijdschap mij zo heeft aangeraakt. En wat ben ik dankbaar dat jij samen met mij naar de kleuren wilde luisteren. Als jij mijn hand niet had gepakt en mij niet meegenomen had om dit samen te beleven dan zou ik al dit moois nooit zo intens hebben kunnen ervaren.

De ruimte waar ik nog steeds in verkeer en de ontmoeting met mijn Innerlijke Kind geven mij het gevoel van Vrijheid en dit schept duidelijk Vreugde. Het gevoel van Vreugde is zo groot dat ik niet meer in staat ben om me af te vragen wat er met mij gebeurt. Het denken is weg en het contact met mijn gevoel wordt alleen maar sterker. Ik kijk de ruimte in en mijn aandacht word direct getrokken naar een nieuwe kleur.“Speel met mij” was het eerste wat deze kleur mij kwam vertellen. “Laat mij voelen wat ík samen met jou kan doen zodat jij ervaart wat belangrijk is voor jou. Pak mij, en voel mij, want ik ben meer dan een kleur alleen”. Terwijl ik de kleur tot mij neem wordt mijn Intuïtie aangeraakt én Inspiratie wordt in mij geboren. Mijn Intuïtie bracht mij dus bij mijn Inspiratie.

Geheel onder de indruk vroeg ik mij af - hoe had ik ooit zonder mijn Intuïtie te volgen kunnen voelen en zien dat al dit moois in mij aanwezig is -. Waar heb ik dit stuk ooit laten liggen. Zo een belangrijk onderdeel en niet dié aandacht heb gegeven die zo belangrijk is... Heb ik mijzelf daarin dan niet genoeg gevoed?

Mijn innerlijke stem keert terug. “Het voeden van jezelf vindt plaats vanuit je hart. Er is niemand die zo goed weet wat voor jou belangrijk is, als jijzelf!

Je leven kent namelijk veel afleiding. Het zijn de indrukken die je opdoet gewoon in je dagelijkse leven. Je aandacht gaat vaak uit naar datgene wat je aandacht vraagt. Hierdoor heb je een deel van jezelf niet genoeg aandacht kunnen geven, die het wél nodig heeft. En dan ineens is daar dat moment waarin je jezelf afvraagt: “Wie ben ik…”. En op dit zelfde moment wordt je in Vrijheid geboren...

Dit is het juiste moment om te weten waarom jij met je gesloten ogen, deinend op je ademhaling in alle rust opnieuw kennismaakt met dit pure stuk in jezelf.

Je droom te ervaren, die jouw werkelijkheid is. Het Contact te maken met Liefde van onvoorwaardelijke aard. De Ruimte te voelen die je nodig hebt om één te zijn in wie jij daadwerkelijk bent. Het Innerlijke Kind in jezelf in de ogen te mogen zien… Het was zij die jouw hand pakte en je meenam om te luisteren naar wat de kleuren jou wilden vertellen. De Vreugde die hier uit voortgekomen is heeft jou zodanig aangeraakt waardoor je Intuïtie en je Inspiratie hebben gezorgd voor de Creatie in jezelf…

Ik werd stil... Mijn ogen waren nog steeds gesloten terwijl mijn ademhaling zich geleidelijk opbouwde. "Dit is geen droom”- dít is wie ik ben -! Al deze mooie beelden, het gevoel van warmte en genegenheid, de herkenning, het één zijn met alles wat ik zo goed in mezelf herken tegen te komen zegt mij dat ik weet wie ik ben!

Wat een Geluk... Ik ben Dankbaar want in deze Meditatie heb ik in de spiegel mogen kijken van mijn eigen ziel….

Liefs Joke

Column ''Dankbaarheid'' november 2012

Dankbaarheid

Toen ik mijn aandacht richtte op de column van november en zag om welke intentie het ging wist ik direct dat ik deze column wilde schrijven voor iemand die mij dierbaar is.

Ruim 11 jaar geleden ontmoette ik haar…

Ik ga even terug in de tijd:

Het was eind augustus 2001 toen ik mijn intrek nam in mijn mooie huisje op wielen. Ik had voordat ik mijn intrek nam via de verkoper gehoord dat er in datzelfde laantje waar mijn huisje stond ook een vrouw pas was komen wonen. Oh…, gezellig dacht ik nog! Het zijn dus niet alleen recreanten die in mijn nieuwe laantje verblijven. Je moet weten dat ik op een bungalowpark woon waar zowel gerecreëerd wordt als gewoond. Maar omdat de maand augustus nog een staartje liet zien van de vakantieperiode, kon ik er geen peil op trekken wie er op dat moment aan het recreëren waren of wie er ook daadwerkelijk woonde. Nagenoeg alle huisjes waren bezet en er heerste een fijne sfeer. Ik probeerde een indruk te krijgen van de huisjes zodat ik een inschatting kon maken waar deze vrouw zou kunnen wonen. Het huisje wat schuin tegenover mijn huisje stond liet alleen de oprit zien waardoor ik een minimaal beeld kreeg van de bewoning. Op de oprit stond altijd een klein blauw autootje en aan de muur waar de voordeur zich bevond hingen drie grote vlinders. Ik kreeg toch niet echt een indruk dus liet het los en wachtte mijn moment af wanneer ik haar zou ontmoeten. Ik was duidelijk benieuwd naar haar!

Inmiddels was er een aantal weken verstreken toen ik met mijn auto aan kwam rijden en een vrouw druk bezig zag met het zemen van haar ramen. Het was het huisje van de vlinders! Ik dacht: "dit moet haar zijn "! Ik stapte uit mijn auto en liep zonder aarzelen naar haar toe. "Jij moet dan de vrouw zijn, die hier ook pas is komen wonen". Met de spons in haar hand draaide zij zich om, stapte van haar trapje en keek me aan. Ja…, hoezo? En terwijl het water van haar ramen droop ontstond het begin van negen mooie maanden vriendschap…

Wij stelden ons aan elkaar voor en binnen 5 minuten zaten we samen aan een glas rode wijn in mijn huisje. Het was gezellig en het klikte. Wij waren in no-time alle twee overtuigd van elkaar en er ontstond een hechte vriendschap,

van het ene op het andere moment.

Het bleek al snel dat we veel dingen gemeen hadden. Zelfs ons sterrenbeeld. Haar geboortedag was één dag voor die van mij, alleen was er een leeftijdsverschil van 10 jaar. Allebei twee dochters. De liefde voor dieren. Het Bourgondische leven én wel te verstaan zelfs ons liefdesleven. Allebei gescheiden en beiden geen partner! Wat leken onze levens sterk op elkaar. Het was een pure gelijkenis in veel opzichten.

Wij hadden diezelfde middag besloten er voor elkaar te zijn elkaar te zijn. Een fles wijn zou symbool staan voor hét moment dat wij met elkaar wilden delen in voor en tegenspoed! Ik kan je zeggen dat er net zo goed een pak koffie en een maaltijd symbool hadden kunnen staan voor ons contact. Ochtend of middag of avond dat maakte niet uit. Wij waren er voor elkaar en trokken intens met elkaar op door alles te delen wat voor dat moment belangrijk was. Er werd gelachen. Heel veel gelachen maar er werd ook gehuild.

Ook spraken wij over haar gezondheid. Zij was ziek. Zij leed aan een ziekte waar ze volgens haar zeggen oud mee kon worden. Non Hodgkin! Toch werd ze af en toe opgenomen in het ziekenhuis. Meestal voor een aantal dagen voor bloed transfusie. Zodra haar bloedwaarden weer op peil waren en zij naar huis mocht pakte zij de dingen die haar leven verrijkten als vanzelfsprekend weer op. Lange wandelingen in het bos met haar hondje. Het verzorgen van de kippen die vrij rond haar huis liepen. Iedere kip en elke vogel kon rekenen op de fijnste plek in haar tuin om te broeden. Haar liefde voor dieren was groot. Niet alleen haar liefde voor dieren was groot. Ook haar gevoel voor humor! Als zij herinneringen ophaalde waar je eerder verdrietig van zou worden, had zij het vermogen om de lading die er op lag ervan af te halen en het om te zetten in iets positiefs. Zelfs aan haar ziekte wist zij woorden te geven waardoor er geen lading ontstond. Ik heb haar nooit één keer horen klagen. Wat een krachtbron!

Wij zijn in die negen maanden zo intens met elkaar opgetrokken. Samen gedeeld…samen beleefd, waar een ander misschien wel een leven voor nodig heeft om tot die kern te komen. Het kon ook niet anders dan dat het zo intens was! Want na negen maanden stierf zij...Ik nam afscheid van haar aan haar sterfbed…

Zoals elke avond liet ik voor het slapen gaan mijn hondje uit. Het was voor het eerst in negen maanden dat ik dit deed zonder haar en haar hondje. Na de wandeling liep ik terug naar huis en terwijl ik haar huisje passeerde werd mijn aandacht getrokken door een lichtflits. Het bleek de buitenlamp te zijn die aan haar huisje hing en telkens aan en uit ging.

Ik liep als vanzelfsprekend naar de oprit en zag tot mijn verbazing een witte vlinder fladderen in de lichtbron van de lamp. Dit kon niets anders zijn dan haar aanwezigheid. Nu, na zoveel jaar, manifesteert zij zich nog steeds in de vorm van een witte vlinder. Ongeacht ochtend, middag of avond. Ongeacht het seizoen. Ik kom haar regelmatig tegen en dit gebeurt altijd op de momenten dat ik aan haar denk.

Als ik praat over dankbaarheid. De column van november de maand waarin ook zij geboren is, dan wil ik niet anders dan deze column heel graag aan haar opdragen.

Lieve Aty, het verdriet is weg maar de dankbaarheid dat ik jou gekend heb zal altijd blijven!

Dit wil ik zeggen met Dankbaarheid…

Liefs, Joke

Column ''Geluk'' oktober 2012

                                                                     Geluk

Een prachtige intentie weer. Elke maand als ik mijn column schrijf besef ik hoe fijn het is en bijzonder tegelijk om woorden te geven aan een intentie.

Elke intentie nodigt mij uit om even stil te staan bij de betekenis ervan.

Ik neem mijn tijd daarvoor om te luisteren naar wat het innerlijk met mij doet.

Zo ook nu was het weer een mooie ontdekkingsreis. Ik ging kijken naar wat geluk kwam zeggen, én waar kun je geluk in vinden?

Misschien is dit voor jou ook zo’n moment om eens te zien of te voelen wat ‘geluk’ jou komt zeggen én wat het met jóu doet.

Ik ging dus op zoek naar het fenomeen ‘geluk’. In mijzelf maar ook buiten mijzelf.

“Wat is geluk eigenlijk?” dat was het eerste wat in mij opkwam. Ik wilde dichter bij de kern komen. En hoe dichter ik bij de kern geraakte hoe breder het pad werd van mijn definitie van geluk…

Door de vele beelden die ik toen voor ogen kreeg besefte ik dat geluk niet zomaar iets is… Want hoe breed is de definitie van geluk als je kijkt naar wat geluk voor iemand kan betekenen.

Geluk is een beleving. Het verklaart je dat je iets bijzonders meemaakt. Het is een prikkel die je opdoet door bijvoorbeeld iets van buitenaf te zien of te horen waar je gevoelsmatig door wordt aangeraakt en blij van wordt.

Maar het kan ook een prikkel géven door vanuit jezelf iets aan te gaan. Iets te ondernemen. Een uitdaging bijvoorbeeld. Je grens verleggen. Iets wat spannend is!

Je ervaart iets door iets aan te gaan wat zich uit in blijdschap. Verwondering of een gevoel van overwinning. In sommige gevallen zou je kunnen spreken van een euforisch gevoel dat op haar beurt zorgt voor een intense beleving, waardoor onderlinge uitwisseling ontstaat. Geluk wil je namelijk gráág delen met een ander. Want als je echt blij bent of verrast bent dan zou je het van de daken willen schreeuwen.

Wij kennen allemaal die mooie momenten van geluk. En we weten ook wat het met ons doet. Die momenten van geluk zou je heel graag vast willen houden. Toch is het gevoel van geluk slechts een momentopname. Een sprankeling. Geluk kun je namelijk niet vasthouden. Geluk is er om je even aan te raken, wat je als een bijzondere ervaring beleeft en koestert als iets moois. Hoe mooi is het om geluk te ervaren. Maar geluk zit ook in andere dingen!

Aan de beelden die aan het schrijven van deze column vooraf gingen wil ik ook aandacht geven. Wat ik te zien kreeg was rijkdom, maar ook armoede. Ik zag beelden van blijdschap, maar ook van verdriet. Situaties en omstandigheden. Ik zag het leven en ik zag het overleven…

Geluk ligt niet alleen in wat er op je pad komt. Of in datgene wat je aangaat of aanschaft om je het gevoel te geven van geluk. Geluk ligt ook in hoe je in het leven staat. Waar je geboren bent... Dat je gezond bent. Dat je te eten hebt. Inkomsten hebt om van te leven. Dat je een huis hebt om in te wonen. Een gezin hebt om van elkaar te houden en er voor elkaar te zijn. Ik wil hier eigenlijk mee zeggen dat geluk ervaren niet iets van zelfsprekend is.

Geluk beleef je. Maar eerst in jezelf, anders zou je het niet kunnen voelen. Als je het geluk in jezelf eenmaal hebt ontdekt dan weet je dat geluk voor jou in alles schuilt én in elk moment. Dat de kleinste dingen die op je pad komen zomaar groot kunnen worden door er slechts bewust van te zijn…

Weet voor jezelf hoe rijk je bent als je je hiervan bewust bent.

Liefs en alle geluk…!

Joke

Column ''Vrijheid'' september 2012

Vrijheid

Toen ik afgelopen maand mijn column schreef, en daar in aangaf dat ik het gevoel had van een beginnende herfst, was daar bij het schrijven van deze column totáál geen sprake van. Het gevoel van herfst had plaatsgemaakt voor de zon en zij veranderde ons kikkerlandje even in een tropisch land. Na wat behoorlijk warme dagen staat de temperatuur weer op een normale Hollandse waarde zoals wij die kennen. En met dit heerlijke Hollandse zonnetje en wat kleine wolkjes aan de hemel opgevoerd door een zachte bries voelde ik mij geroepen om mijn column te schrijven…

Vrijheid,…en ik dacht gelijk aan vleugels…
Vleugels was het eerste beeld wat ik voor mijn gesloten ogen kreeg te zien toen ik aan vrijheid dacht. Vleugels in beweging. Uitgestrekt en meegenomen worden door de wind. Met wijd open gespreide vleugels overal te kunnen zijn zonder er te moéten zijn. Geen aanwijzing… Geen verplichting… Geen agenda en al zéker geen klok! Dit gaf mij het gevoel van oprechte vrijheid. Maar omdat wij geen vleugels hebben en wél gewend zijn aan aanwijzingen, verplichtingen, een agenda bij moeten houden en wij al zéker een klok hebben, zette ik mijn focus op een andere koers.
“Wat vrijheid” dacht ik nog!

Want leggen wij doorgaans de lat niet veel te hoog voor onszelf waardoor wij de dingen niet kunnen doen die we echt willen doen? Als je alleen al kijkt naar een gewone doordeweekse dag en de invulling van die dag dan zul je het met mij eens zijn dat er relatief steeds minder tijd overblijft voor jezelf. Nu verkeer ik in de gelukkige positie dat ik mijn dagen in kan vullen met de dingen die ik écht graag wil doen. Maar dit was niet vanzelfsprekend want ik heb daar wel degelijk mijn keuze in gemaakt. Ik weet maar al te goed hoe het anders was. Met meer dan 300.000 km op mijn teller, opgebouwd in vier jaar tijd, heb ik heel wat snelwegen gereden. Ik ging van A naar B en van B naar A om mijn inkomsten te genereren. Het geld wat ik daarmee verdiende had al een bestemming dus was er geen andere keuze dan om elke dag weer van A naar B te gaan. Op een gegeven moment werd ik wakker geschud. “Waar bén ik mee bezig!” dacht ik. Elke dag weer de snelweg op om puur datgene wat je hebt, in stand te houden. Om te voorkomen het kwijt te raken. En na al die kilometers te hebben gereden trok ik aan de symbolische handrem. Ik koos voor mijn vrijheid!
Nu achteraf gezien hield ik de dingen in stand! Ik wist ook niet beter waardoor ik doorging en mij mee liet slepen in het ritme van de dag. Tot aan dát moment. Alles wat ik had, verkocht ik. Los van materie en even los van huis en haard. En in ruil daarvoor ontving ik mijn vrijheid. Wat heerlijk was dat moment om te voelen dat ik zelf mijn weg kon belopen. Zelf mijn tijd in kon delen. Mijn hart kon gaan volgen in plaats van mijn hoofd. Geen agenda meer bij te moeten houden maar potloden en papier om te tekenen. Dit gaf mij het ultieme gevoel van vrijheid. Het lijkt misschien een grote stap om rigoureus je leven in een ander perspectief te zetten. Maar als je klaar bent, om alles wat je in stand wilt houden, los te gaan laten, dan zul je ontdekken dat álles doorstroomt! Ik ben nog steeds dankbaar dat ik toen die stap heb genomen.

Weer zag ik vleugels maar nu werd ik getrokken naar dieren.
Wat wilden deze vleugels mij vertellen? Gaat het dan niet om symbolische vleugels waardoor ik ‘Vrijheid’ in eerste instantie betrok op de mens en zijn vrijheid? Nee…vleugels van een vogel. Vleugels in beweging. Uitgestrekt en meegenomen worden door de wind. En met haar wijd open gespreide vleugels waardoor zij overal kan zijn zonder er te moeten zijn bracht deze vogel mij in de wereld van de dieren. Even moest ik stoppen met schrijven want ik besefte ineens waarom ik over mijn afgelegde kilometers had geschreven. Het was de snelweg…het waren de beelden…het was het vrachtverkeer!
Kilometers achter elkaar doordenderend en rijdend als in een konvooi en waar mijn blik altijd naartoe werd getrokken als één van deze vrachtauto’s volgeladen was met dieren.

Deze beelden hebben een diepe indruk bij mij achtergelaten. Als ik daar aan terugdenk, aan het moment van het passeren van een volgeladen vrachtauto met schaapjes of kalfjes of biggen of kippen dan voelde ik hun verdriet. Te weten dat zij slechts een zeer korte tijd mogen leven en dan nog maar te zwijgen over de omstandigheden waarin zij moeten leven. Vaak al vlak na hun geboorte weggehaald worden bij hun moeder en opgesloten worden in een stal of in een kooi. Na een kort leven zonder enig daglicht te hebben gezien komt dan een abrupt einde door afgevoerd te worden naar het slachthuis.
“Wat vrijheid” denk ik weer!
Het is al te triest voor woorden, om dit te beschrijven maar ik merk vanuit mijzelf dat ik hier helaas nog zoveel woorden aan moet geven. Wat ik voor nu kan zeggen is dat ik dankbaar ben dat ik de vleugels kreeg te zien. De vleugels van een vogel. Volop in beweging. Uitgestrekt en meegenomen worden door de wind. Met haar wijd open gespreide vleugels overal te kunnen zijn zonder er te moéten zijn. Zíj bracht mij in het dierenrijk… 

Deze column gaat over vrijheid. Over de mogelijkheid om een keuze te maken, of een keuze te durven maken! Je niet laten leiden door beperkingen.
Of iets in stand te houden wat eigenlijk niet meer bij je past. Heel veel mensen hebben die kans niet om voor hun vrijheid te kiezen. Om te doen wat zij werkelijk willen doen! Maar met deze column wil ik voornamelijk het accent leggen op de dieren. Ook hier hebben wij de mogelijkheid om een keuze in te maken…Misschien houden wij te veel in stand. Zelfs als je weet, of voelt, óf proeft, dat het niet meer bij je past.
Op naar vrijheid…

Liefs, Joke

Column "Creëren" augustus 2012

Creëren

Wat is creëren eigenlijk. Iets neerzetten? Iets uitdragen? Doe je dat alleen of met een ander. Kun je creëren leren, of haal je het uit jezelf?

De maand juli was voor mij de perfecte maand om hier dieper op in te gaan. Met het geluid van regendruppels en wind die de natuur in beweging zetten kreeg ik het koesterende gevoel van een beginnende herfst. En terwijl de regen en de wind getuigen waren van mijn moment ontstond niet alléén mijn column.

In eerste instantie werd het mij al snel duidelijk wat creëren mij wilde vertellen toen ik mijn gedachten daar op richtte. Ik wilde er direct middenin duiken maar iedere keer stopte het schrijven. Mijn gedachten gingen van het één naar het ander. Ik kreeg zoveel indrukken te zien dat er niet echt een begin ontstond om te schrijven. Waar ik wel op uit kwam was dat creëren iets is wat wij allemaal doen. Wij creëren allemaal én ieder moment! Zelfs in ons onderbewustzijn. Kijk maar eens wat een droom met je doet. Zelfs in je dromen creëer je.

Toen ik daar bewust van werd ging even de wereld voor mij open. Een totaal ander beeld kreeg ik van het leven te zien. Ik werd er zodanig door aangeraakt dat ik er blij van werd. Alles was in harmonie alsof we de afspraak met elkaar hadden gemaakt om de dingen samen neer te zetten voor een groter geheel. Een samenwerking om van te groeien. Te leren. Te ontdekken. Waar staan wij met elkaar. Wat hebben wij bereikt met elkaar. En waar gaan wij naartoe met elkaar. Eén brok creatie!

Omdat ik daardoor niet echt op één ding kon focussen laveerde ik van het ene voorbeeld naar het andere. Er ontstond voor mijn ogen een prachtig creatief proces. Ik zag iedereen in beweging. Druk bezig met alles waar de aandacht op gericht was. Het krioelde van allerlei creaties.

Wanneer ik iemand zou vragen wat creatie is, dan zou men waarschijnlijk in eerste instantie denken aan een ontwerp van bijvoorbeeld een kledingstuk. Een kunstwerk. Het ontwerp van een sieraad of de vormgeving van een parfumflesje. Maar hoe verder je gaat zoeken om het woord creatie de juiste betekenis te geven, zul je ontdekken dat alles wat in de materie is gezet een creatie is. Als je zo gaat kijken dan zie je dat er over de hele wereld elk moment gecreëerd wordt. Maar het gaat verder dan alleen creëren.

Alles wat in de materie is gezet zorgt ook voor onderlinge uitwisseling.

In elke vorm van materie ligt een verbinding tussen de mens en het product waar, als je verder gaat kijken ook weer een vorm van creëren uit voortkomt: communicatie!

Zo zie je dat bij sommige voorwerpen, zoals bij het geven van een persoonlijk cadeau, een sieraad, een parfum, een communicatie ontstaat vanuit het hart. Hier worden nauwelijks woorden aan gegeven omdat het voor zich spreekt. Terwijl bij andere materiele vormen juist woorden weer zo belangrijk zijn. Richt je alleen maar op de technologie. Hoe mooi is het als je kijkt naar hoe men onderling contact kan leggen met mensen over de hele wereld. Hoe je je op deze manier met elkaar kunt verbinden om op te staan voor een minderheid. Je stem te laten horen daar waar deze nodig is. Een digitale handtekening te plaatsen omdat je juist datgene wilt ondersteunen. Of simpelweg een glimlach laten zien aan iemand aan de andere kant van de wereld. In al deze vormen vind je een vorm van communicatie welke voortkomt uit creëren. Wanneer je hier bewust van wordt en ziet dat wij met elkaar voortdurend aan het creëren zijn dan gaat de wereld steeds verder open.

En terwijl ik dit alles in beweging zag besefte ik tegelijk dat men over het algemeen maar nauwelijks bewust is van het feit dat men elke dag bezig is met het neerzetten van een creatie. Iets nieuws, iets wat belangrijk is, iets wat men nodig heeft of gewoon iets wat men leuk vindt. In elke vorm van creëren schuilt iets bijzonders.

Toen ik deze column begon en mijn woorden wilde geven aan “Creëren” ontstond niet alleen de column zoals ik al aangaf. Het waren juist die woorden die ik aan creëren gaf die mij weer in contact lieten komen met een diepgekoesterde wens in mij: schrijven. Een wens die ik tot uiting wil laten komen naast mijn werk met de symbolen. In eerste instantie voor mijzelf. En wie weet in de toekomst ook voor jou…

Wordt dit mijn nieuwe vorm van creëren?

Met deze column wil ik zeggen dat alles en iedereen in beweging is. Alles en iedereen in ontwikkeling is en op weg is naar steeds een nieuwe vorm van creëren…

Ik wens je een creatieve maand toe!  

Liefs, Joke

Column ''Intuïtie" juli 2012

Intuïtie

Contact maken met je primaire gevoelsverbinding. Het beleven vanuit een innerlijke aanschouwing. Een ingeving krijgen. Instinctief aanvoelen. Deze aspecten hebben allemaal betrekking op je Intuïtie. Wat heerlijk dat we dit van nature hebben meegekregen. In puurheid met je intuïtie in contact te staan zegt mij dat je deze altijd kunt volgen en niet hoeft te twijfelen aan wat je ingegeven wordt. Want als je in twijfel wordt gebracht dan heb je tijdens je intuïtieve ingeving je hoofd even langs je hart laten passeren. En dán ga je nádenken! Daar zijn wij erg goed in. e goed, denk ik wel eens. Is het niet zo dat ons hoofd overuren draait waardoor we geneigd zijn verder van onze gevoelsverbinding af te komen staan?

Dit leek mij een mooie uitdaging om daar eens dieper naar te kijken. Er woorden aan te geven over wat ‘intuïtie’ míj komt zeggen én wat ‘denken’ mij komt zeggen. Twee belangrijke factoren in een menselijk systeem die zo verschillend zijn van elkaar maar óh zo dicht bij elkaar liggen.

Terwijl ik dit schrijf besef ik tegelijkertijd dat ik persoonlijk meer vanuit mijn intuïtie leef dan vanuit mijn denkvermogen. Nadenken over iets is zeker belangrijk maar ten opzichte van mijn intuïtie ervaar ik dat mijn denkvermogen mij ook nog wel eens in onzekerheid kan brengen. Mij in de weg kan staan door mij te laten twijfelen. Ga ik linksaf of ga ik rechtsaf. Of ga ik toch rechtdoor zoals ik voor ogen had. Het nadenken lijkt dan meer een stoorzender te worden dan een raadgever. Intuïtie is namelijk zo een puur gegeven en daar past denken eigenlijk niet bij. En nádenken al helemaal niet! Duidelijk twee totaal verschillende aspecten. Maar het mooie van deze twee is wel, dat zij elkaar in evenwicht kunnen brengen!

Intuïtie als iets dierbaars, iets vertrouwds. Ik ben duidelijk trouw aan mijn intuïtie, en mijn intuïtie is dat aan mij. Gelukkig hebben wij allemaal onze intuïtie bij ons. Het is er! Het is het luisteren naar je innerlijke stem. Het laat je weten wat bij je past, of niet. Het laat je weten waar je grens ligt. Maar het moedigt je ook aan om soms over je grens heen te gaan, om een nieuwe uitdaging te gaan ervaren. Je voelt de spanning en tegelijk weet je dat het goed is. Je intuïtie is er altijd!

Maar je intuïtie komt meer zeggen dan alleen wat wel of niet bij je past of wat wel of niet goed aanvoelt. Want naarmate je het contact met je gevoelsverbinding dieper legt hoe sterker je intuïtie tot je spreekt. De meest mooie ervaringen kun je zowaar in jezelf oproepen en uitdragen. Creaties tot stand laten komen door ergens een vorm aan te geven. Of door kleur aan te brengen. Maar ook het laten samenvloeien van klanken tot een prachtige compositie. In al deze vormen van creatie is door de eeuwen heen wel bewezen dat intuïtie een groot goed is. Het volgen van je hart en dit te laten spreken in welke vorm dan ook…

Liefs, Joke